Madrid Tourist guide Guía turística de Madrid Toeristische gids van Madrid Przewodnik po Madrytu Przewodnik po Madrytu

Madryt


 
 
 


 


Madryt

Badania archeologiczne sugerują, że ludzie zamieszkiwali okolice Madrytu już przed 100,000 tysiącami lat.

Natomiast pierwsze wzmianki o Madrycie w źródłach historycznych pochodzą z IX wieku, kiedy to emir Kordoby Adberraman II zbudował tu fortecę dla ochrony okolicznych mieszkańców przeciwko atakom z Leonu i Castily.

Muzułmańska era w Madrycie skończyła się w 1085 roku, kiedy władza nad regionem została przekazana królowi Alfonsowi VI z Castily.  Chociaż populacja miasta w tym okresie osiągnęła około 12,000 mieszkańców, status miasta pozostał marginalny.  Główna władza była skupiona w rękach kilku miejscowych rodzin, którym udało się utrzymać wpływy nawet kiedy gubernatorzy wyznaczeni przez króla próbowali im ją wyrwać w 1348 roku.

Podczas gdy Madryt pozostał na uboczu, ważne wydarzenia miały miejsce w innych regionach kraju: Izabela i Ferdynant zjednoczyli korony Castily i Aragonii w 1474 roku; Grenada, ostatnia muzułmańska twierdza na półwyspie, upadła w 1492; Kolumb przygotowywał wyprawę, która miała przynieść Hiszpanii niewyobrażalne bogactwo. Karol I,  wnuk Izabeli i Ferdynanda, nie tylko odziedziczył tron hiszpański, ale również hamburski stając się władcą  Świętego Imperium Rzymskiego, którego granice rozciągały się od Austrii do Hollandii i od Hiszpanii do kolonii w Ameryce Północnej.

W XV wieku miasto stało się stałą rezydencją rodziny królewskiej. W XVI wieku liczba mieszkańców Madrytu wzrosła do 17000 i król Filip II przeniósł dwór i ustanowił go stolicą Hiszpanii. W tym czasie Madryt przeżywał wielki rozwój kulturowy i architektoniczny, znany jako Złota Era, w czasie której tworzyli między innymi Cervantes i Lope de Vega.

Podczas kolejnego stulecia Hiszpania osłabła; srogo ucierpiała przez wojny, a rzeki złota napływające z obu Ameryk  spowodowały jedynie ogromną inflację. Co więcej, kolejni władcy odwrócili się od solicy, tworząc wymyślne miejsce pełne wystawnych pałaców i kościołów. Ta górnolotność miała zachwycać, ale brud, ubóstwo i ciasnota, w której żyli zwykli ludzie, spowodowała, że splendor miasta stał się jego prześmiewką. Madryt stał się miastem imigrantów, z populacją gwałtownie wzrastającą do 150 000 w 1656 roku. Niemniej jednak taka liczba była możliwa jedynie dzięki obecności dworu.

Hiszpania Habsburska płaczliwie zakończyła się w 1700 wraz ze śmiercią słabowitego Karola II, który nie pozostawił następcy tronu. Dalecy krewni francuskich Bourbonów zagarnęli Madrycki tron. Miasto cieszyło się znaczącymi zmianami podczas XVII wieku, kiedy to nowe miejskie wrota, mosty i budynki nadały mu nowy wygląd. Pałac Królewski (znany również jako Pałac Wschodni- Palacio de Oriente) został zbudowany na ruinach Alcazaru lub starego Zamku Mauretańskieego, który został zniszczony podczas pożaru w 1734 roku. Po 1738 roku Juan B. Sachetii, z pomocą Ventury Rodrigueza, rozbudował orginalny projekt Juavera i  zarządził budowę nowego Pałacu. Prace nad nim zostały zakończone w 1760 roku.

Drugiego Maja 1808 roku wybuchł bunt w Puerta de Sol, który zapoczątkował wojne o niepodległość. W Madrycie jest kilka miejsc, które są zadedytkowane tym patriotycznym niepokojom. Największym z nich jest oczywiście Plaza Dos de Mayo w Malsanii. Zaraz po zatrzymaniu najeźdźców w Mailen, Generał Castańos wkroczył do Madrytu 23 Sierpnia 1808 roku. Niemniej jednak, nowe bitwy wciąż wybuchały, kiedy Napoleon pokazał się w Chamartin, tak jak w Grudniu tego samego roku,  kiedy Jose Bonaparte wkroczył do Hiszpanii tylko po to, żeby 3 lata później być wygnanym przez angielsko-hiszpańską armię prowadzoną przez Wellingtona. Ostatni francuz opuścił Madryt 27 Maja 1813 roku, a w 1814 król Ferdynand VII objął tron.

Pod względem politycznym Hiszpania była w chaosie do którego zaliczają się chociażby kolejne, niekończące się walki pomiędzy partiami konserwatywnymi i liberalnymi, krótkotrwała republika 1873 roku oraz przywrócenie dynastii Bourbońskiej na tron w 1875 roku. Hiszpania haniebnie wkroczyła w nowy wiek, tracąc flotę i kolonie (Kubę, Puerto Rico i Filipiny) na rzecz Stanów Zjednoczonych. Pierwsze dekady XX wieku przyniosły miastu znaczne udogodnienia, takie jak elektryzacja sieci tramwajów, utworzenie Gran Via oraz pierwszą linię metra. Migracja wewnątrz kraju spowodowała podwojenie się liczby mieszkańców z pół miliona w 1900 roku do prawie jednego miliona w 1931 roku. Ponieważ w Madrycie zaczęło brakować mieszkań, politycy miasta stali sie bardziej radykalni. Opozycja kóla oraz wołanie do reform konstytucyjnych urosło w siłę; socialiści uformowali Hiszpańską Socialistyczną Partię Pracy (PSOE) oraz Generalny Związek Zawodowy (UGT).

Represyjny 6-letni okres niepokoju  został ostatecznie zakończony przez króla Alfonso XIII w 1930 roku, a wynikające z tego wybory zaowocowały koalicją pomiędzy republikanami i socialistami. Ustanowiono Drugą Republikę, powszechne prawo wyboru, Alfonso XIII czmychnął z kraju, a Madryt został oficjalnie uznany za stolicę Hiszpanii. Ta krótka wesołość szybko i smutno się skończyła, kiedy walki wewnętrz partii, wołania o rewolucję, serie paraliżujących strajków i krwawe stłumienie buntu górników przez żołnierzy Generała Franco podzieliło kraj pomiędzy lewicę i prawicę. Kryzys osiągnął punkt krytyczny, kiedy strona republikańska pobiła Front Ludowy w lutowych wyborach 1936 roku. 3-letnia nieunikiona i krwawa wojna domowa wybuchła w czerwcu 1936 roku, a jej bezpośrednim punktem zapalnym były buntownicze północno-afrykańskie garnizony dowodzone przez Franco, które wkroczyły do Hiszpanii. Madryt trzymał nacjonalistów w garści aż do poddania w Marcu 1939 roku po najcięższej walce w północno-zachodniej części miasta.

Zwycięski Franco uczynił Madryt swoim domem, ustanawiając dekady biedy, represji i chronicznego przeludnienia. Niedola ekonomiczna pomniejszyła się w latach 60-tych dzięki powiększającym się inwestycjom zagranicznym, ale niezadowolenie obywateli rosło. Franco umarł w 1975 roku, ustanawiając Juana Carlosa, wnuka Aldonsa XIII, swoim następcą. Z królem Juanem Carlosem na tronie, Hiszpania mogła przeistoczyć się z faszystowskiej dyktatury w demokratyczne państwo z umiarkowanie konserwatywnym rządem. Partie opozycyjne i związki zawodowe zostały zalegalizowane; powstała nowa konstytucja. Pierwsze wolne wybory po dyktaturze Franco odbyły się w 1979 roku, i od tego czasu władza waha się pomiędzy lewicą a umiarkowaną prawicą. Ostatnie lata przyniosły renesans kulturze i sztuce miasta, odnowę starej części centrum, poprawę w transporcie publicznym i budownictwie mieszkaniowym. Życie nocne miasta nie jest byćmoże tak wibrujące jak było w późnych latach 70-tych i 80-tych, ale Madryt wciąz jest bardzo żywym i barwnym miastem.

 


powrót do góry

dalej  

Zwolnienie od odpowiedzialności: Staraliśmy się, aby informacje zawarte na naszej stronie internetowej były jak najbardziej precyzyjne. Jednak informacje są dostarczone w takiej formie tzw. "tak jest" i nie ponosimy żadnej odpowiedzialności za straty, uszkodzenia czy niedogodności, które mogą spotkać kogokolwiek w wyniku dostarczonej infomacji.


 
Kursy hiszpańskiego w Hiszpanii
    Kursy hiszpańskiego w Hiszpanii  


Madrid map
 Powiększenie obrazu  

 

Wstęp | Historia Madrytu | przydatne informacje | mapy Madrytu | Pogoda | podróżowanie po mieście | zabytki Madrytu | muzea w Madrycie

Życie nocne w Madrycie | okolice Madrytu | Restauracje